Nazwa: Negroamaro
Kolor grona: czerwone
Pochodzenie / Główny kraj uprawy: Włochy
Wprowadzenie
Negroamaro to ciemnoskóra odmiana winorośli endemiczna dla Półwyspu Salentyńskiego w Apulii, gdzie stanowi bazę większości lokalnych win czerwonych i najsłynniejszego włoskiego wina różowego. Jej nazwa, złożona z łacińskiego niger i włoskiego amaro (czarny, gorzki), odnosi się do niemal czarnej barwy jagód i wyraźnie cierpkiego charakteru skórki oraz miąższu.
Pochodzenie i historia
Negroamaro uprawiana jest w Salento prawdopodobnie od czasów starożytnych – część badaczy wiąże jej pojawienie się z grecką kolonizacją południowej Apulii, choć hipoteza ta nie została potwierdzona genetycznie. Pewne są za to nowsze ustalenia molekularne: według danych katalogu VIVC jednym z rodziców Negroamaro jest odmiana Maiolica, natomiast drugi rodzic pozostaje nieznany. Sama Negroamaro okazała się z kolei jednym z rodziców odmiany Malvasia Nera di Brindisi/Lecce – badanie molekularne wykorzystujące markery mikrosatelitarne SSR, zaprezentowane w ramach kongresu ISHS, wykazało, że powstała ona z naturalnego skrzyżowania Negroamaro z Malvasia Bianca Lunga. Odmianę należy odróżniać od iberyjskiej Negramoll, z którą bywa mylona wyłącznie z powodu podobieństwa nazw.
Charakterystyka uprawy
Negroamaro jest dobrze przystosowana do suchego, gorącego klimatu śródziemnomorskiego – gruba skórka jagód pozwala jej znosić okresy suszy i silne nasłonecznienie typowe dla Salento. Najlepiej rozwija się na glebach gliniasto-wapiennych, charakterystycznych dla tej części Apulii. Krzew odznacza się dużą żywotnością i stosunkowo wysoką, regularną wydajnością, co historycznie czyniło go filarem produkcji win luzem sprzedawanych na północ Włoch do kupażowania. Grube skórki dają winom głęboki, ciemny kolor oraz naturalnie wysoką zawartość alkoholu przy umiarkowanych do wysokich taninach.
Profil smakowy i styl wina
Wina z Negroamaro łączą ciemne owoce – jeżynę, śliwkę, czarną wiśnię i owoce suszone – z pikantnymi tonami czarnego pieprzu, tytoniu, suszonego tymianku i lukrecji. W wersjach młodych dominuje owocowość i miękkość, w winach dojrzewających dłużej pojawiają się nuty skórzane i balsamiczne. Odmiana bywa butelkowana samodzielnie, ale równie często trafia do kupaży z Malvasia Nera, Primitivo, Montepulciano czy Sangiovese, które łagodzą jej naturalną cierpkość. Ze względu na intensywną barwę skórki przy stosunkowo niskiej zawartości antocyjanów Negroamaro od dawna wykorzystywana jest też do produkcji win różowych o pełnym, nasyconym kolorze.
Kluczowe regiony i wina
Sercem uprawy Negroamaro jest DOC Salice Salentino, uznawane za najbardziej prestiżowe wcielenie tej odmiany, obok DOC Brindisi, Copertino, Squinzano, Leverano oraz szerszej strefy Salento IGT i klasyfikacji Terra d’Otranto. Wśród uznanych producentów wymienia się Leone de Castris, Cantele, Cantine due Palme oraz Tenute Rubino, których wina Salice Salentino Riserva i różowe Five Roses należą do wizytówek regionu.
Do czego pasuje
Dzięki pikantności i strukturze Negroamaro dobrze komponuje się z tradycyjną kuchnią Apulii: orecchiette z sosem pomidorowym i mięsem, grillowanym mięsem czerwonym, pieczonym jagnięciem oraz pikantnymi wędlinami. Sprawdza się także w towarzystwie dojrzałych serów, takich jak caciocavallo. Lżejsze, bardziej orzeźwiające wersje różowe świetnie pasują do owoców morza i lekkich dań kuchni śródziemnomorskiej.
Ciekawostka
To właśnie z Negroamaro (w proporcji około 90% Negroamaro i 10% Malvasia Nera) winnica Leone de Castris stworzyła w 1943 roku Five Roses – pierwsze różowe wino butelkowane i sprzedawane we Włoszech, powstałe na zamówienie amerykańskiego generała Charlesa Polettiego dla żołnierzy stacjonujących w Apulii.
